Shrek en een logeerpartij waar het noviciaat niks bij zal zijn

Ooit shrek gezien? Dan ken je ook wel het nummer "I'm a believer" van "The Monkees" wat tot en met afgelopen zondag voor mij "Het aftitelingliedje van Shrek" van "Shrek" was. Wat gebeurde er zondag? Niet zoveel, behalve dat ik in een kerk was waar we dit "Shreknummer" zongen en voordat ik het wist er een traan over mn wang rolde. Wat bij mij ook bij één traan bleef omdat ik (a) mijzelf afvroeg hoe emotioneel geladen de tekenfilm Shrek ook alweer was en (b) ik over het algemeen niet zoveel van huilen hou en (c) omdat ik gewoon helemaal verwarring was dat we dit zongen i.p.v. iets met een orgel. Uit nieuwsgierigheid bekeek ik net op Youtube het laatste gedeelte van Shrek en gedachte (a) bleek niet van toepassing te zijn op deze situatie. Gedachte (c) wel, maar na het vinden van de songtekst (je gaat bijna denken dat ik me verveel hier in Zuid-Afrika) begreep ik dat mijn reactie niks met Shrek te maken had. Het nummer begint met deze woorden:

I thought love was only true in fairy tales
Meant for someone else but not for me.
Love was out to get me
That’s the way it seemed.
Disappointment haunted all my dreams.

Ja. Dit heeft weinig met een romantische liefde te maken. Ik dacht ‘als ik maar naar de andere kant van de wereld reis dan vind ik het vanzelf wel’, ontdek ik vanzelf wel wat die echte liefde en geliefd zijn betekent. Hmm, misschien een beetje, maar deze tekst was nog steeds confronterend. Blijkbaar.

Then I saw her(His) face, now I’m a believer
Not a trace of doubt in my mind.
I’m in love, I’m a believer!
I couldn’t leave her(Him) if I tried.

Morgen ga ik voor een paar dagen ‘logeren’ bij Khethiwe en daarna nog twee dagen bij Ncobile. Wat heeft dit met Shrek te maken? Weinig, behalve dat ik ook ga slapen in een hutje, op de grond, geen water heb, ga koken in een vuurtje, de wc een andere vorm heeft dan ik gewend ben en er nog meer rare beesten om me heenlopen dan hier op de base. (Ok toch best nog wat overeenkomsten). Maar iets anders dat me raakte is dat ik wel meer zou willen vertrouwen, er niet alleen over zou willen schrijven, maar het echt wil uitleven. Dat ik geen twijfel heb en bang ben om daar in het niks te leven, maar gewoon ga en geloof dat het ok is. Nog best lastig, maar ik ben benieuwd wat de komende dagen gaan brengen. Het noviciaat zal er niks bij zijn : )

Tussenin en honderdéénentwintig koeien

De afgelopen tijd heb ik maar weinig geschreven, zowel goed als slecht teken. Begin het hier bijna ‘druk’ te krijgen, op zn Afrikaans dan, maar heb aan de andere kant ook weinig tijd om alles een beetje te verwerken. Verder valt het schrijven me zwaar omdat ik nu in een soort van ‘tussenin’ periode zit met betrekking tot de taal. Ik denk in het Engels, praat in het Engels, hoor alleen maar Engels om me heen, maar als ik echt boos ben, geraakt of blij, dan begin ik opeens in het Nederlands te praten. Verder zit ik ook in een soort van ‘tussenin’ periode met mijn leven hier in Afrika. Aan de ene kant ben ik helemaal gesetteld hier, lijkt het leven in Nederland maar onwerkelijk, maar als ik echt boos ben, geraakt of blij dan mis ik mn vrienden.

Het leven op de base hier is enorm veranderd sinds alle teams weg zijn. Waar ik eerst een beetje achter alle teams kon aanhobbelen en gebeurtenissen mij in de schoot werden geworpen, heb ik nu meer de gelegenheid om op zoek te gaan naar mijn eigen rol. Woensdagmorgens behoren tot één van mijn favorieten, teatime in Kabokweni. Samengevat: veel thee, veel taart, veel vrouwen. Kan slechter. Vanuit het Nederlandse kader zou je denken dat hier dus ook ‘veel gepraat’ bij hoort. Dat is dus niet het geval, de Afrikaanse vrouwen zijn erg gesloten en helemaal wanneer het te persoonlijk wordt. Vorige week raakte me, we deden een rondje ‘dingen waarvoor ik dankbaar ben’. Het begon met “ik ben dankbaar dat mijn laptop het weer doet” vervolgens een “Ik ben dankbaar dat de bouw van het carecenter is gestart” waar vervolgens Lucy volgde “I’m thankfull to be alife’. Stilte. Dit was niet een "ik weet niet wat ik moet zeggen dus zeg ik maar iets dat voor de hand ligt". Dit was een "vier weken geleden lag ik op een matje, doodziek, stervend aan aids en op wonderbaarlijke manier genezen". Ik kijk de vrouw/meisje (leeftijd schatten is hier lastig, een meisje van 25 kan prima een gezin hebben van zes kinderen) in haar ogen en geloof het om eerlijk te zijn eigenlijk niet. Kom erachter dat het toch echt waar blijkt te zijn. Ik heb volgens mij geen idee wat deze woorden betekenen, maar probeer ze nog meer tot me te laten doordringen met dit verhaal in mijn achterhoofd: I’m thankfull to be alife! (Probeer het eens als je middenin een stressmoment zit en alles om je heen lijkt te mislukken)

(Even voor mam en nita een quote van Khethiwe tijdens de dankbaarheidronde: I’m thankfull for the mum and aunt of margreet, now I have new clothes and they sent me cards, I am very happy for that) So thanks mam en nita, wou dat je haar gezicht kon zien, betekende veel voor haar en mij.

De donderdagmiddagen behoren ook tot mijn favorieten, feeding in Dwaleni. Samengevat: enorm veel kinderen, eten, afwas, geknuffel, spelletjes (dit alles ‘enorm veel’) en sinds afgelopen donderdag ook huiswerk. Dit is iets wat ik in een soort van georganiseerde vorm wou gaan vormgeven, maar wat elke week weer mislukte. Afgelopen donderdag heb ik weer een nieuwe vorm van organiseren ontdekt. Het ging ongeveer zo: you margret, come, now. Yebo, werd onder een boom gedropt en voor ik het door had zat er een groep meisjes om mij heen, mij met vragende ogen aankijkende. Zij spraken geen woord Engels, ik geen woord Siswati, of ik ze even wat wou uitleggen over symmetrie, systemen en structuur. Het laatste is in het Nederlands één van mijn favorieten maar in Siswati werd het opeens wat lastiger. Met wat lesmateriaal ontwikkelt met een stok in het zand lukte het nog aardig, maar ik schrok wel van het niveau van de kinderen. Nu is de kans groot dat het aan mijn gebrekkige engelsiswatizanduitleg kan liggen, maar het maakte mij wel benieuwd hoe het er aan toe gaat op een school in de community. Ik heb wat rondgevraagd en volgende week ga ik als het goed is een dagje meelopen op een school, ben benieuwd!

Verder begin ik hier zelfs dankbaar te worden voor de eeuwige voetbalconversaties tijdens het eten thuis bij mijn familie, of beter gezegd, ons gezinsschema dat geheel en al om voetbal draaide. Met als resultaat dat ik dus nu leuke openingszinnen heb als: do you like soccer, yes, are you playing back or front. Ok, het stopt vaak hier, maar gelukkig beginnen zij dan vaak met het noemen van allerlei Nederlandse voetbalspelers en ik hoef alleen maar enthousiast te reageren en doen alsof ik ze ken. Zo begon mijn vriendschap met Stevin (even voor de duidelijkheid: 12 jaar) en hij werd mijn Siswatiteacher. Voor we het wisten hadden we een soort van schoolklas onder een mangoboom gecreëerd, vond het wel een grappig fenomeen, op deze manier was Stevin eigenlijk de jongere kinderen Engels aan het leren. De vertaling voor ‘How old are you’ in Siswati is wel opmerkelijk: ’twelve years old’…

Daarnaast heb ik afgelopen week de Zuid-Afrikaanse vlag 21 keer geschilderd op de gezichten van de kinderen in Mbonsweni bij de kick-off van een nieuw feedingsprogramma. Uiteindelijk werd met een crew van vijf kinderen mijn gezicht ook ongeveer in die richting beschilderd. Ook heb ik afgelopen week de ‘big five in one day’ gezien: olifant, luipaard, buffel, leeuw en neushoorn (+ zebra’s, apen en giraffen) en heb ik de big six in mijn koffer gesignaleerd. Een ware kikkerfamilie. Kikkers doen niet zoveel, maar het is gewoon minder fijn dat wanneer je een schoon t-shirt aan wil doen er een kikker uitspringt…

Op het moment sta ik voor een belangrijke keuze, ik kan óf 121 koeien naar huis sturen (het hoogste bod tot nu toe) óf zelf in het vliegtuig stappen.

Heb het allemaal nu even minder helder hoe en wat precies maar ik leer nog steeds veel hier, geniet van al het moois en hoorde laatst een mooie quote die dit ongeveer samenvat: “I need Africa more than Africa needs me (?)”

Apen op het aanrecht en een bijna-slumdogmillionairtoiletervaring

Het wordt weer eens tijd voor een korte update, maar heb weinig inspiratie om te schrijven. Raar want ik heb de meest bijzondere dingen gezien. Misschien wel omdat het niet te omschrijven valt. Ik ben net terug van een reis samen met pap door het oosten van Zuid-Afrika. Blyde River Canyon, Drakensbergen, Indische Oceaan, Ithala Game Reserve en Swaziland. Je kan hier zo ongeveer 256 pagina’s over volschrijven, zie de Lonely Planet… Bij deze reis hoorden ook kortingen op bekeuringen omdat we zo beleefd waren, apen op het aanrecht, enorm mooi uitzicht op de zee vanuit ons huisje, hagediswezens naast je bed, neushoorns op de weg, aardvarkens om je hut, krokodillen in de vijver, slapen in een uitvergrote bijenkorf en dansen met Zulu’s. Veel gezien en meegemaakt, soms onwerkelijk maar vooral heel erg mooi. Ook bijzonder om deze reis samen met pap te maken!

Wel naar af en toe was het verschil tussen blank en zwart, arm en rijk, toerist en geen toerist, waar ik nu nog meer mee geconfronteerd werd dan in de communities. Als toerist word je gedwongen om te gaan denken in wij/zij, of je het nou wil of niet. De zij willen geld van de wij. De wij zijn bang voor de zij. De wij zitten achter hekken, tralies, ingewikkelde alarmsystemen. De zij maken schoon bij de wij en de belangrijkste regel in dit hele systeem is dat de wij en de zij geen vrienden kunnen zijn. Er is een soort van omgekeerde Apartheid gaande en ik ben er nog niet uit waar de ‘macht’ nou precies ligt. De wij hebben geld, de zij hebben de meerderheid. Waar vroeger de zwarte bevolking tijdens de Apartheid werd opgesloten in townships en het verboden werd de straat op te gaan, zitten de blanken nu opgesloten achter enorme hekken, soms amper te onderscheiden van een gevangeniskamp en gaan met angstige ogen de straat op. Ik weet niet wie het er beter af zijn, maar ik wil wij noch zij zijn. Is er een midden waar wij/zij samen kunnen komen? Ik hoop dat dit zo kan zijn in de communities waar we elkaar meer als vrienden zien, elkaar nodig hebbende en waar huidskleur er (minder) toe doet…

Inmiddels ben ik weer terug op de YWAM base en voelt het als een nieuwe fase zo na mijn reis en zonder alle teams. Ik heb een soort van visie en ‘weekplan’ voor mijzelf opgesteld (ja toch) en ga morgen praten over de eventuele mogelijkheden.

Vandaag ben ik mee geweest naar een nieuwe community, de Masoya (als ik het goed schrijf) en wij/zij gaan een nieuw huis bouwen voor een jongen van zestien, wees, die in zijn eentje in een krot woont. Naast een beetje zand scheppen heb ik met de Afrikaanse ‘bouwvakkers’ gepraat over relaties en het belang van het hebben van één vrouw, ik snap werkelijk waar niet hoe ze dat kunnen, één vrouw is meer dan zat toch? Het was een interessant gesprek : ) Ook heb ik daar een soort van ‘bijna-slumdogmillionairtoiletervaring’ gehad (voor degene die de film gezien hebben). Ik moest erg nodig naar de wc en dook het huisje in dat naast de hut stond, het viel me op dat de vloer enorm scheef was maar ik vond het allang prima dat ik iets had. Toen ik terug kwam keken de bouwvakkers mij verbaasd aan ‘je bent toch niet echt naar die wc gegaan?’ ‘Eh ja’. (Gelach) ‘Die wordt niet meer gebruikt vanwege instortgevaar… Great ik ben zojuist bewaard gebleven voor een zwempartij in poep , this is Africa : )

Voor nu schijnt de zon hier nog steeds, hoewel we richting de herfst gaan, begin ik dus steeds meer mijn best te doen om het verschil in huidskleur tussen zwart en wit op te lossen en moet ik weer opnieuw leren te vertrouwen en tijd te nemen om stil te staan. Ik las net dit en vind het een mooie afsluiting, ook voor het gehaaste, drukke leven in Nederland (soms).

Capturing moments takes time! Time to see your dreams become reality, time to be more creative with your love life, time to capture the ideas that you were created to share with the world.
‘Nobody sees a flower – really – it takes time – we haven’t the time – and so to see takes time, like to have a friend takes time.’

‘Today’s colour is sunshine – spread it around!’

Samen alleen maar dan wel alleen samen

Het lastige maar ook het mooie aan reizen is dat het niet te omschrijven valt in een x aantal woorden. Hoe je het ook probeert, je zal altijd tekort doen aan alles wat je ziet. Zoals gisteren, we maakten een tour langs de Blyde River Canyon, in twee woorden: bijzonder mooi! (Gelukkig hebben we de foto's nog...)

De komende 10 dagen maak ik een rondreis samen met pap door het Noorden en Oosten van Zuid-Afrika. Ben benieuwd wat ik allemaal ga zien.

Afgelopen week was 'normaal'. Gewerkt bij Elizabeth, gesprekken met Khethiwe, met kinderen gespeeld en heb een heus voetbaltoernooi voor meisjes georganiseerd (ja broers jullie mogen trots op mij zijn)

Voel me hier steeds meer thuis, ben nu op zo'n punt dat ik eigenlijk niet meer terug wil, of in ieder geval soms bang ben om terug te gaan naar Nederland en in mijn oude drukke levensleur (is dat een woord?) terug te vallen. Gelukkig heb ik nog twee maanden om het me nog meer eigen te maken en hoop iets van dit mooie leven mee terug te nemen naar Nederland. Help mij hier aan te herinneren als ik weer terug ben!

Dinsdag heb ik vuil verplaatst van de ene plek naar 3 meter verderop, zonder te zeggen waarom. Erg lastig voor mij omdat ik altijd wil weten 'waarom,wanneer,hoe,wat het plan is en het eigenlijk altijd beter weet'. Iets wat ik hier leer, geen vragen stellen maar gewoon doen:)

Woensdag ben ik naar een nieuwe community geweest en weer nieuwe kinderen ontmoet. Een meisje 'welcome', kwam naar me toe en we werden vrienden voor twee uur. We spraken allebei onze eigen taal maar we leken elkaar te begrijpen. Welcome leerde mij iets wat voor mij een nieuw perspectief zal zijn de komende twee maanden. We stonden samen in de rij te wachten op haar eten. Waar andere kinderen gelijk hun bakje leegaten deed zij er een deksel op. 'Papa ill'. Hoe weinig zij ook had, hoe jong ze ook was, alles wat zij had en wie zij was stelde zij in dienst voor de ander. De afgelopen weken heb ik veel over mijzelf geleerd en veel mogen ontvangen en dit was erg waardevol. De laatste dagen besefte ik me opeens dat het niet om mij gaat en wil ik zijn zoals 'Welcome'. Tof hoe inspirerend een meisje van 9 jaar kan zijn, les voor deze week: kijk nooit neer op wie dan ook!

Leren & Presteren, Witbank en Platsak

Iets wat me de afgelopen week heeft geraakt is iets waar we allemaal van gehoord hebben, we allemaal weten maar wat pas echt dichtbij komt als je er middenin zit: het verschil tussen zwart en wit, arm en rijk en de Nederlandse invloed in Zuid-Afrika.

Rijden door het land kom je winkels tegen met de naam 'Platsak' (...), rij je van de streek 'Swartkoppies' naar 'Witbank' en laat een man angstvallig aan mij zien door middel van een badge dat hij 'toch echt hier werkt en mij alleen maar wil helpen'. Misschien had hij nog gelijk ook, zonder die badge had ik hem minder vertrouwd.

Ook in de community word ik hier dagelijks mee geconfronteerd. Is het een illusie dat ik hier een kleine verandering in wil brengen? Dat het verschil productief kan worden, dat we van elkaar kunnen leren? Ik hoop het. Het maakt mij er ook bewust van hoe ik zelf in Nederland neer kon kijken op de Marrokaanse cultuur. Hoop dat er meer wederzijds begrip kan komen, weet nog niet precies hoe, maar het heeft wel mijn hart. Nodig eens mensen uit de buurt uit in ons je huis.

Khetiwe en ik praten er weinig over maar we weten allebei van het verschil. Ik zou haar mijn hele spaarrekening willen geven maar ik weet tegelijkertijd dat het weinig oplost. Mama en tante Nita en de kinderen maken een pakketje voor haar. Khetiwe vertelde mij dat de inhoud voor het pakketje minder belangrijk is dan het idee dat mensen in Nederland aan haar denken. De afgelopen dagen heb ik veel met haar gepraat en begin steeds meer bewondering voor haar te krijgen. Ook leert ze me veel praktische dingen: hoe je de ingewanden van een koe in stukken moet snijden en hoe je met een pollepel ter grote van een schep in een pan vol met pap zo hard als cement moet roeren (om maar een paar voorbeelden te noemen...)

Ook heb ik de afgelopen week meegeholpen bij een project van Heidi Baker, Iris ministry. Op deze base wonen kinderen die niet meer in de community kunnen wonen. Je kan de misbruik, mishandeling en angst in de ogen van de kinderen aflezen. Kinderen die je aan je vastklampen alsof je het laatste bent wat ze hebben, het maakt me machteloos. Tegelijkertijd besef ik me dat ik op dat moment niks anders kan doen dan ze knuffelen met alle liefde die ik heb.

Dit is hetzelfde in de community Dwaleni, waar elke donderdag een feeding plaatsvindt. Er is zoveel crap gaande, misbruik en verslaving. Jonge meisjes staan naast je en wapperen met hun rokjes en kijken met een verleidende blik. Hoe oud zijn ze, zes/zeven? De slogan op hun schooluniformen maakt me boos: 'leren en presteren' (en dit is niet vertaald) ze weten zelf waarschijnlijk niet wat het betekent. Ik weet niet precies op wie ik boos ben, waarschijnlijk door het gevoel van machteloosheid dat bovenkomt.

Naast al deze crap zijn er veel kleine momenten van hoop, liefde, vreugde en genieten. Nu ik mij veel meer thuis voel hier in Zuid-Afrika, voel ik mij ook veel meer in staat om echt iets voor de kinderen hier te betekenen. Donderdagen zijn mijn favoriet. 'S ochtends samen koken met Khetiwe en 's middags de hele middag spelletjes spelen met de meisjes in Dwaleni. Daarnaast probeer ik de oudere kinderen te helpen met hun huiswerk. Door naast ze te gaan zitten en te vragen wat er in hun tas zit. Verlegen halen ze hun schriften uit hun tas en tonen me hun huiswerkopdrachten. Dit is iets wat echt mijn hart heeft hier, one-o-one de kinderen motiveren voor school, ben benieuwd wat er komen gaat!

Verder begin ik te genieten van het leven op de base en heb ik een paar nieuwe kamergenootjes: 68 spinnen, ontelbaar rare vliegwezens waar ik geen naam voor weet en een hagedis, fijn : ) Over drie weken komt er een andere intern, Carolyn, looking forward! Daarnaast trek ik veel op met het Zwitserlandteam, die gasten zijn echt enorm grappig. Ik schijn ook humor te hebben, beetje jammer alleen dat ik op dat moment een serieuze vraag aan het stellen was.

Dit bericht schrijf ik vanaf een balkon met een enorm mooi uitzicht op dorpjes in de heuvels. Ik ben een weekendje weg met Brittany, Hayley, Monique en Keri, vier meiden die als staff werken voor de DTS/Ten Thousand Homes. We passen op twee huizen van vrienden van hen, zware taak : )

Gisteren kreeg ik een bemoediging van iemand, ze vertelde me dat ze aan me moest denken en dat ze het idee had dat alles wat ik hier nu al leer nog maar het begin is. En dat het niet alleen voor mij zal zijn maar ook voor anderen. Ik zie uit naar de komende twee maanden, mijn reis van een week samen met papa, ik mis jullie wel maar ik merk dat mijn hart steeds meer hier in Afrika is. Een simpele ontdekking deze week: doe de kleine dingen met veel liefde en passie en vergeet niet te dromen.

Hamba Katille, jullie zijn mooie mensen,

meet met een verbrande neus

Giraffen op de weg en een nieuw onderkomen

Slapen is belangrijk. Op dit moment voel ik mij heel wat beter dan het vorige bericht. Thanks dus!

Twee dagen geleden ben ik naar het Krugerpark geweest, giraffen op de weg alsof het niks is en een file veroorzaakt door neushoorns alsof het de normaalste zaak van de wereld is : )

Gisteren heb ik weer gewerkt bij Elisabeth samen met Khethiwe (ik weet nu eindelijk hoe je het schrijft:)). Ze vertelde mij meer over haar verleden en we moesten samen huilen. Deze drie maanden in Afrika zijn zeker niet voor niks. Verder beschouwen sommige vrouwen uit de omgeving het huis van Elisabeth als een soort van kinderopvang. Ik begin hier enorm veel van kinderen te houden, maar als ze gaan huilen zonder enige reden en mijn schoot als toilet gebruiken ben ik opeens ietsje minder blij..Het is trouwens bizar om te zien hoe jong de kinderen hier voor zichzelf leren te zorgen, ze moeten wel.

Ook heb ik een jong meisje ontmoet, Precious. Ze werd aan mij geintroduceerd: '9 jaar oud, wees, besmet met Aids.' Ze pakte mijn hand en liet deze voor de rest van de tijd dat ik bij haar was niet meer los. Tot deze ontmoeting met Precious was ik me niet bewust van het Aids probleem, het blijft verborgen, het is een schande en niemand wil er over praten. Komende dinsdag ga ik met een nieuw team meehelpen met Home Based Care (een soort thuiszorg alleen dan iets minder georganiseerd) en we gaan dan mensen verzorgen en bemoedigen die niet meer hun huis uit kunnen.

Over het nieuwe team gesproken, het Orlando team heb ik vandaag uitgezwaaid en er is een nieuw team uit Zwitserland gearriveerd, een snowboard DTS-team. Vraag me niet wat ze hier komen doen, maar ik ben allang blij dat ik weer wat mensen om me heen heb en waardeer hun lompe grappen.

Vandaag voelde als een nieuwe start. Ik heb een nieuwe kamer, wat eigenlijk meer op een gevangeniscel lijkt, grote kale ruimte, lelijke muren, een heel klein raampje met tralies ervoor en dan een enorm bed. Op mijn manier heb ik er iets gezelligs van gemaakt en heb met kauwgom wat foto's op mijn muur geplakt : )

Verder kreeg ik van mijn moeder een interessant smsje wat zo ongeveer de grootste struggle is hier: je bent een human being in plaats van een human doing. Het is nog steeds moeilijk om de switch te maken van elke minuut volgepland naar niet eens weten wat je de volgende seconde gaat doen. Maar, het is waarschijnlijk goed voor me, ik leer hier enorm veel van en wil jullie hierin ook echt bemoedigen. Geniet van de stilte, zoek rust op en geniet!

De laatste dagen begin ik steeds meer te dromen, krijg ik visie voor deze omgeving en begin ik zelfs het eten te waarderen. De conclusie van dit bericht is dat ik dus steeds meer begin te wennen, enorm geniet van de zon, blij wordt van de kinderen hier en het normaal vind dat er kikkers naast mij zwemmen in de douche.

Take care en de mailtjes doen mij goed!

twee weken

Vogelgeluiden, krekels, palmbomen, t-shirt en teenslippers en het is 20:30..januari : )

Bijna twee weken voorbij en om eerlijk te zijn schrijf ik dit met tranen in mijn ogen. Heb het de afgelopen nacht en dag erg moeilijk gehad, we hadden een paar inbrekers maar gelukkig heeft God ons onwijs beschermd. Er is niks ernstigs gebeurd maar ik ben wel enorm bang geworden. Please vrienden en familie, pray for me en alle mensen hier!

Verder gaat het wel ok, begin te wennen aan de cultuur en omgeving. Afrikaanse wc's beginnen normaal voor mij te worden en ik leer mijn eerste woordjes Zulu!

Ik kan geen woorden meer vinden om te schrijven, het lukt me niet meer op het moment maar wil jullie toch even een korte update geven hoe het gaat.

De meeste tijd trek ik op met een YWAM team uit Orlando, deze meiden zijn echt geweldig. En ik maar denken dat ik God vertrouwen, liefde geven en ontvangen, genade en meer van dat soort dingen onder 'controle' had. Nee dus. Af en toe ben ik helemaal gebroken maar hun liefde voor mij raakt me echt en brengt me dichter bij God. Ik slaap met 5 andere meiden in een hutje en Hannah een stoer meisje uit New-York, heeft een speciaal plekje in mijn hart. Ze is een goede basketballer en erg intelligent. In het begin was ze kortaf en erg afstandelijk, maar ze is mijn engel hier. Ze beschouwen me nu als een van hun team maar helaas vertrekken ze aanstaande vrijdag.

Daarnaast hang ik dus wat rond in de communities. De community waar katouje woont heet Kabokweni. Hier help ik mee met het bouwen van een carecenter en het snijden van groente voor de kinderen die hier elke dag komen. Dit voedingsprogramma wordt gerund door Elizabeth, een Afrikaanse vrouw die haar werk heeft opgezegd en haar huis openstelt voor weeskinderen. Een enorm inspirerende vrouw! De afgelopen week heb ik een uur lang bonen uitgezocht: er zitten soms stenen in de bonen, dit deed ik met alle liefde die ik had (zoals Rienus me heeft geleerd:)) want stel je voor dat een van die kinderen op een steen loopt te kauwen in plaats van een boon. Ik hang daar ook veel met Katouje rond, ik mocht met haar bidden en ze begint me steeds meer in vertrouwen te nemen. Haar dochtertje was voor het eerst vrolijk, ik heb dan weinig kennis van de pedagogiek maar ik denk dat ze een hechtingsstoornis heeft. Wanneer ze haar moeder niet meer ziet begint ze te huilen en over de grond te rollen. Dit is zo'n moment dat er van alles door mn hoofd gaat. Psychologen en pedagogen lijken niet te bestaan in Afrika, dit terwijl depressie een van de grootste problemen is. Er is enorm veel gaande maar hier wordt weinig tot niet over gepraat. Praten zit er over het algemeen niet heel erg in, ik leer hier de stilte waarderen. Ik hoorde van de staff hier dat Katouje een paar maanden geleden zelfmoord wou plegen, nu lijkt het beter te gaan en ik blijf voor haar bidden! Maar vandaag was dus zo'n moment dat haar dochtertje Chamin voor het eerst vrolijk was en op mijn schoot wou zitten, helaas werd het opeens heel erg warm en geel op mijn schoot, Katouje heeft geen geld voor luiers...

Over het algemeen vind ik het heerlijk om met de kinderen te knuffelen en in een andere community, Dwaleni, is het elke donderdag gekkenhuis. De vrijwilligsters runnen daar elke donderdag een feeding voor ongeveer 120 kinderen. Wanneer onze trucks arriveren worden we overvallen door de kinderen en spelen we de hele middag spelletjes. Ook lijken ze mijn haar erg interessant te vinden, mijn haar lijkt hen minder interessant te vinden...

Zoals jullie merken is het een beetje een chaosbericht maar dat is ongeveer evenredig hoe het er nu in mijn hoofd aan toe gaat. Aan het eind van dit bericht merk ik dat het wel helpt om even wat op te schrijven hoe ongestructureerd het ook is. Ik word hier over het algemeen wat ongestructureerder, ik moet wel, kunnen jullie je het voorstellen, meet zonder planning : )

Als laatste heb ik nog een mooie bemoediging, lees Hosea 62 eens, vers 2b.

Ik waardeer jullie emails enorm en ben enorm dankbaar voor jullie vriendschap.

Meet

Nonstopfunday, regen en een nieuwe zus

Ik heb zoveel te vertellen dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Zal ik iets vertellen over het leven hier op de YWAM base, de planning die er niet is, het eten dat niet echt te combineren valt met mijn maag, een Afrikaanse kerk, het eten bij twee Afrikaanse meisjes thuis, dat de electriciteit uitvalt na regen, het water het dan ook niet meer doet en dat dit niet fijn is als je je net helemaal hebt ingezeept.., het leven in de community, de dromen van Afrikaanse jongeren, alle mensen die ik heb ontmoet, of hoe ik me voel? Eigenlijk heb ik geen zin in schrijven en ben ik alleen maar geinteresseerd in een conversatie, dat ik ook gelijk kan horen hoe het met jullie gaat. Maar om toch iets te vertellen over het leven hier een verhaal van een meisje/vrouw/moeder die ik heb ontmoet.

Gisterochtend stond ik samen met het YWAM Orlando team weer vroeg op, werden we in een truck geladen, reden we naar de Kabokweni community om vervolgens met een pikhouweel en schep de grond klaar te maken voor de bouw van een carecenter. Ik had nog geen eens een half uurtje wat zand verplaatst van de ene naar de andere kant (ik maak me niet eens meer druk over hoe in-effecient het hier vaak aan toe gaat..)toen ik werd geroepen om wat groente te snijden voor het eten van de weeskinderen die 's middags altijd komen.

Daar liep ze, Kittouje, met een handdoek op haar rug had ze een prachtig meisje vastgebonden. 'Is that your child', vroeg ik. 'Yes', zei ze, 'that's my child. My second, my oldest one is five years old. Ik keek het meisje in haar ogen, ze keek angstig, ingevallen ogen en had littekens op haar gezicht. Er ging van alles door mijn hoofd. Ze kon onmogelijk ouder zijn dan ik was. 'How old are you', vroeg ik dan ook. ' I'm turning 21'. Ok twintig jaar dus en een snel rekensommetje maakte dat ze 15 was toen ze haar eerste kind kreeg. We zwegen allebei en gingen verder met het snijden van kool. Ze was er zeker weten beter in dan ik was en ik vroeg haar he tmij te leren. Ze moest lachen:'when you are home you tell everyone that you learned cutting from me, from your new sister? ' Het was een vraag, ' do you have sisters' vroeg ze aan mij. 'No I haven't, was mijn antwoord, ' but I always wished that I had a sister, but I have a very cool mum : ) 'I have no mother and no sisters' was haar antwoord. Ze keek me aan en zei 'but we could be sisters'? Ik zei 'Yes we can be sisters',ze pakte mn hand. We gingen weer verder met het snijden van kool en we hadden een gesprek over het leven in Afrika.
Toen vroeg ze mij of ik haar huis wou zien. Ik realiseerde me hoe bijzonder dit was en zei dat ik dit graag zou willen zien. Ze woonde vlakbij en wees me een hutje op de heuvel aan, gemaakt van afval. Zij ging voorop met haar dochter op haar rug. Ik keek naar het meisje en ik wou eigenlijk niet eens nadenken over wie de vader zou zijn. Ik vroeg het haar. 'I got it from a boyfriend, when he saw I was pregnant he ran away, my first child is not from the same man, it is not good'. Ze prevelde wat voort, het is niet goed, ik ben alleen, geen werk, geen school, ' I don't want no babies anymore, I want to stay away all the guys if they don't wanna marry me, I don't wanna play. They don't understand me, it is hard to have to little girls, it is not good, I have no money.
We kwamen aan bij haar huisje, een bed, een kast en wat potjes en pannetjes. Haar radio was haar schat. Ik weet niet eens meer wat er allemaal door mijn hoofd ging, ik voelde me alleen maar heel erg egoistisch, dat ik me zo alleen voelde de afgelopen dagen, dat ik me druk maakte om de laptop die ik niet meegenomen had. Ik vroeg haar wat zij in de avonden deed. 'Sitting, listening the radio, doing nothing, I love silence'. Ze graaide wat in haar kast en haalde er een fotoalbum uit. Ze liet trots foto's van haar twee kinderen zien. Ik begon de Afrikaanse mannen steeds minder te mogen en ik begon steeds meer om Kittouje te geven. Zou haar zo graag al mijn geld willen geven, laoptop, vliegticket, eten, alles. Ik wist alleen ook dat dit niks gaat oplossen. Alles wat ik haar nu kon geven was daar zijn en mijn volle aandacht en liefde. Waar was de hoop? God hoe gaat U haar helpen? Een man en schoon drinkwater kan ik niet voor haar kopen, maar ik bid dat U Kittouje geeft wat zij nodig heeft.
Het begon te regenen en we haalden haar was van de lijn, ze lachte om mijn traagheid. We gingen wat drinken bij haar buurvrouw, mijn moeder zou hem helemaal freaken bij het zien van alle onhygiene : )
We liepen samen terug, even oud, allebei dochters van God, maar wel totaal verschillende levens. Ik dacht opees aan iets dat ik nog in mijn tas had en gaf haar een knuffeltje dat ik graag aan mijn moeder wou geven toen ik wegging. Haar dochtertje pakte het af en ze werd boos. 'no, that is mine, I got it from my sister'. Ik hoop echt dat ik haar de komende tijd beter mag leren kennen..

Voor de rest is alles hier nog maar onduidelijk, ik heb geleerd dat het kleine heel groot kan zijn en geduld en vertrouwen zijn sleutelwoorden. Het is ongeorganiseerder dan ik had verwacht, maar aan de andere kant vind ik dat ook een heel sterk punt aan Ten Thousand Homes. Hun visie is dat de community zelf de verantwoordelijkheid draagt voor de activiteiten en de voedselvoorziening en dat TTH er naast staat en een supportende rol heeft. Dat maakt mijn taken onduidelijker maar ook leerzamer. Vanavond heb ik een ladiesnight met de vrouwen van de basis en dan hoop ik eindelijk kennis te maken met de staff, volgens mij zijn het erg inspirerende mensen dus ik ben benieuwd!

Mijn genietmomentje van de dag is het zitten in de truck, achterin, in stilte, wind door mn haren en het mooie Afrikaanse landschap, cultuur en de mensen die aan me voorbij glijden. Het engels praten valt me zwaar, het eten went niet en ik mis mijn brood met banaan en appels met yoghurt : ) Maar mijn teenslippers, t-shirts en de zon zou ik zeker niet willen ruilen voor drie paar sokken, truien en vrieskou : ) Het is hier dus niet altijd makkelijk maar ik leer wel het kleine te waarderen, dat God van je houdt en het leven in het nu. Daarom voor jullie: wees blij met het kleine en geniet van bananen en harde poep.

Vanuit Nelspruit, Meet

pikhouwelen en modder

Allereerst: thanks voor al jullie lieve mailtjes. Ik heb ze net even snel gelezen en dat deed me erg goed! Ik moest voor het eerst huilen sinds ik in het vliegtuig ben gestapt en ik was daar stiekem wel blij om : )

Even een korte update. Het is bijzonder hier. Gisteren mocht ik meehelpen met een feeding programm in de community kabokweni, gedanst met kinderen, en een paar meisjes gingen vlechtjes in mijn haar maken, wel ben ik nog op zoek naar mijn houding. Vandaag had ik een dag vrij maar ik vond het maar niks hier in mijn eentje, dan ga je nadenken en meer van dat soort dingen dus ik besloot om mee te gaan met het outreachteam uit Orando. De wekker ging om 6.00 en daar stond ik in mn oude kloffie, pikhouwelen en modder scheppen voor de bouw van een nieuw care-center in een andere community. Ik leer hier nieuwe dingen, als ik mn kamer uit moet ga ik gewoon mn eigen huisje bouwen : )

Het is even heel kort, kreeg weer 2 minuten : ) Ik hoop later wat meer details te vertellen van alles wat ik hier meemaak en zie...Ik hou jullie op de hoogte en de belangrijkste les van vandaag is dankbaarheid. Een meisje uit de community, waarschijnijk een wees, ging samen met mij bidden, en ze kon alleen maar God dankbrengen voor wie Hij was, dat raakte me enorm en daarom ga ik dat zo ook maar even doen. Dank U God voor de zon, dank U voor de mooie insekten en het gezelschap onder de douche,dank U voor de mooie omgeving, dank U voor Uw liefde en dank U dat U zoveel groter ben dan ik ben en dank U voor vrienden!

Verbrand en wel, vanuit Afrika

Douchen met een kikker

Over verwachtingen gesproken, alles is hier anders dan ik had verwacht : ) Ik heb nog 2 minuten om dit te schrijven maar wou even laten weten dat ik veilig ben aangekomen in de buurt van White River. En dat 'in de buurt van' kan je heel letterlijk nemen. Ik slaap in een hutje in een soort van bush, gisteren freakte ik hem helemaal maar vanmorgen moest ik lachen dat ik onder de douche stond met een kikker naast me, spinnen boven me en nog meer van dat soort rare beestjes. Welkom in Afrika. Verder ben ik enorm blij met alle boekjes die ik mee heb gekregen, want stiekem valt het me best wel zwaar om hier alleen te zijn. Nu nog veel vrije tijd en ruimtes om na te denken over van alles en nog wat, maar ik hoop dat er snel iets gaat komen wat helemaal mijn hart gaat krijgen! Een ding wat ik deze dagen heb geleerd, vertrouw op God en het zal goedkomen.